jc

Temat: Zagadnienia-dr zubrzycka
Zagadnienia do przygotowania -rewalidacja osób ze złożonymi upośledzeniami
l . Mózgowe porażenie dziecięce-definicja, etiologia i klasyfikacja (cała grupa).
2. Skutki mózgowego porażenia dziecięcego w sferze fizycznej i psychospołecznej
(cała grupa).
Metoda PetĂś (2 osoby).
Organizacja i wspomaganie procesu dydaktycznego, ocenianie dzieci z MPD
(l osoba).
Dojrzałość szkolna dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (1 os.)
Kształcenie zintegrowane dzieci z porażeniem mózgowym (3 osoby), w tym:
Ăź edukacja polonistyczna (1 osoba) ,
Ăź edukacja matematyczna (1 osoba),
Ăź środowisko społeczno - przyrodnicze (1 osoba)
Edukacja dzieci z mózgowym porażeniem w klasach starszych (2 osoby)
Problemy wychowania dziecka z mózgowym porażeniem w rodzinie (l osoba),
Wsparcie społeczne dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym i ich rodzin
(l osoba).

Literatura podstawowa:
1. Mazanek E.(red.) (2000) Dziecko niepełnosprawne ruchowo, cz.3, WSiP, Warszawa
2. Mazanek E. (2003), Mózgowe porażenie dziecięce. Problemy psychologiczno-pedagogiczne, APS, Warszawa.
3. Loska M. (2005), Uczniowie z mózgowym porażeniem dziecięcym. Osiągnięcia edukacyjne, WSiP, Warszawa.
4. Zabłocki K. (1998), Mózgowe porażenie dziecięce w teorii i terapii. ”ŻAK”, Warszawa.


Charakterystyka wybranych zespołów genetycznych (6 osób-wybór zespołów do ustalenia).
Działalność stowarzyszenia GEN w Poznaniu (1osoba).

Literatura podstawowa:
1. Winczura B, Cytowska B., Stawarski A. (red.) (2008) Dzieci chore, niepełnosprawne i z utrudnieniami w rozwoju ,Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków.
2. Dykcik W., Twardowski A. (red.) (2004) Wspomaganie rozwoju i rehabilitacja dzieci z genetycznie uwarunkowanymi zespołami zaburzeń, GEN, Poznań.

Medyczne i psychospołeczne aspekty chorób nowotworowych u dzieci
i młodzieży (1 osoba).
Literatura podstawowa:
1. J. Binnebesel (2003) Opieka nad dziećmi i młodzieżą z chorobą nowotworową w doświadczeniu pacjentów, Wyd. UMK, Toruń.
2. B. Antoszewska (2006) Dziecko z chorobą nowotworową-aspekty psychopedagogiczne, IMPULS, Kraków.

Medyczne i psychospołeczne aspekty cukrzycy u dzieci i młodzieży (l osoba).
Literatura podstawowa:
1. Pilecka W. (2002) Przewlekła choroba somatyczna w życiu i rozwoju dziecka. Problemy psychologiczne, Kraków, 2002.
2. Maciarz A. (1998) Psychoemocjonalne i wychowawcze problemy dzieci przewlekle chorych, IMPULS, Kraków

Literatura podstawowa do pkt. 3,8 oraz uzupełniająca do pozostałych dostępna u R. Zubrzyckiej.
Zagadnienie nr 9 do opracowania na podstawie źródeł internetowych.




Ja się zapisuje do pkt.3
Źródło: pedagodzyspecjalni.fora.pl/a/a,723.html



Temat: Zagadnienia do egzaminu dr Bujnowska
I. Uczeń z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim
1. Pojęcie niepełnosprawności oraz terminy bliskoznaczne (ksero materiałów z zajęć)
2. Modele niepełnosprawności (ksero materiałów z zajęć)
3. Biopsychospołeczna koncepcja niepełnosprawności (ksero materiałów z zajęć + rozdział II z J. Wyczesany „Kształcenie zintegrowane dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych” (str. 75-92)
4. Dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w klasie szkolnej: stanowisko zorientowane na ucznia, stanowisko zorientowane na program nauczania (ksero materiałów z zajęć)
5. Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim (mapy myśli)
- technika tworzenia map myśli
6. Źródła zdobywania informacji o uczniu (mapy myśli)

II. Nauczyciel w szkole specjalnej
1. Artykuł M. Dudzik „O potrzebie odchodzenia od wiedzy potocznej” Psychologia w szkole 2004, nr 1
2. Rozdział 1.2 „Być skutecznym nauczycielem” (str. 23 – 27) z „Nauczanie kreatywne” M. Thanhoffer, Klauza 1996
3. Modele nauczyciela: kierunek technologiczny, funkcjonalny, humanistyczny, koncepcje nauczyciela w modelu humanistycznym (transformatywny intelektualista, profesjonalny artysta, refleksyjny praktyk, emancypacyjno – postpozytywistyczny praktyk), model postulatywno – empiryczny pedagoga specjalnego (cechy pedagoga specjalnego).
4. Refleksyjny nauczyciel w zmieniającej się szkole, rozdział I z książki (red.) B. Gołębniak „Uczenie metodą projektów”(str. 10 – 28 )
III. Organizacja pracy w szkole specjalnej
1. System kształcenia specjalnego w Polsce: system rewalidacji, szczeble nauczania, zajęcia z rewalidacji indywidualnej (ksero materiałów z zajęć) + artykuł M. Gołubiew – Konieczna z (red.) S. Sadowska „Nauczanie uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim” (str. 15 – 27) – DO ODEBRANIA 20.01.2010 NA ZAJĘCIACH!!!
2. Metody kształcenia i ich zastosowanie w nauczaniu upośledzonych umysłowo w klasach starszych
- pojęcia: metoda nauczania, metoda kształcenia, metoda kształcenia specjalnego
- metody kształcenia stosowane w szkole ogólnodostępnej a metody kształcenia w szkole specjalnej
- klasyfikacje metod kształcenia
- czynniki wpływające na dobór odpowiedniej metody w szkole specjalnej
- aktywne metody nauczania
- charakterystyka wybranych metod kształcenia
3. Budowa konspektu lekcji (rozdział VIII z E. Pasternak „Materiały z metodyki nauczania…”)
4. Budowa sprawozdania z hospitacji lekcji (rozdział VIII z E. Pasternak „Materiały z metodyki nauczania…”)
5. Planowanie pracy w klasach starszych szkoły specjalnej (rozdział XIII z E. Pasternak „Materiały z metodyki nauczania…”)
6. Ocenianie:
- rozdział V z J. Wyczesany „Kształcenie zintegrowane dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych” (str. 135-154)
- Zasady prowadzenia rozmowy oceniającej (ksero materiałów z zajęć)
Źródło: pedagodzyspecjalni.fora.pl/a/a,656.html


Temat: Grupa druga - zagadnienia do egzaminu
Opowiadanie - charakterystyka
(na podstawie fragmentu książki M. Nagajowej Kształcenie języka ucznia szkoły podstawowej, WSiP, Warszawa 1985, s.201-216)

1. Charakterystyka ogólna.
Pisząc o opowiadaniu jako o gatunku literackim, nie sposób choć w kilku słowach nie napisać czym ono jest. Opowiadanie jest najłatwiejszą formą wypowiedzi dla dzieci w wieku przypadającym na okres wczesnoszkolny przede wszystkim dlatego, że nie wymaga tak dużego wysiłku umysłowego jak inne formy. Jest ono krótkim utworem epickim
o jednowątkowej fabule, pisany prozą. Jego istotę stanowi akcja. Akcją nazywamy zespół wydarzeń, które następują po sobie w pewnej kolejności czasowej i które pozostają do siebie w stosunku przyczynowo – skutkowym. Opowiadanie przedstawia działanie, przebieg czynności i zdarzeń z zachowaniem ich następstwa, chronologii i z uwzględnieniem związków zachodzących między nimi. Podstawowymi elementami struktury opowiadania są: osoby działające, czas akcji, miejsce akcji, czynności i stany oraz przebieg akcji. Wszystkie te komponenty są ważne i bez któregokolwiek z nich opowiadanie straciłoby swój sens i swoją komunikatywność.
Cytując za Marią Nagajową opowiadanie przygotowane przez uczniów w szkole ma niektóre cechy formalne wspólne z opowiadaniem literackim. Występuje tu raczej prosta fabuła ograniczona do jednego wątku, niewielu wydarzeń i postaci. Wszystko utrzymane jest w chronologii oraz związku przyczynowo – skutkowym. Narrator, którym jest uczeń, wypowiada się w pierwszej osobie, w czasie przeszłym wymieniając kolejno zdarzenia, ale raczej ich nie komentując. Jeżeli chodzi o treść opowiadania szkolnego, są to zazwyczaj treści związane z przeżyciami, bądź zdarzeniami, których doświadczył sam autor.
Jak pisze autorka, w klasach I-III komponuje bardzo proste formy tego gatunku literackiego. Przechodząc natomiast do starszej klasy, uczeń stara się udoskonalać swoje opowiadanie. Podstawowymi formami doskonalącymi są przede wszystkim:
• komponowanie opowiadania w sposób niechronologiczny;
• dodawanie fragmentów dialogu;
• wprowadzanie elementów opisu.
2. Język opowiadania.
Jak wspomniałam wcześniej istotę opowiadania stanowi akcja. Ma ona ogromny wpływ na język opowiadania, gdyż wyrażana może być ona jedynie dzięki licznym czasownikom wyrażającym ruch i stawanie się. Są one zastosowane w formie dokonanej, dzięki czemu zwiększają dynamiczność opowiadania. Co ważne, ze względu na fakt, że opowiadamy wydarzenia przeszłe to czasowniki również występują w czasie przeszłym. Oczywiście zdarza się, że pojawią się w czasie teraźniejszym. Jest to zabieg, który zbliży czytelnika do akcjo oraz ją ożywi.
Opowiadanie, jak pisze Nagajowa, wiąże się z myśleniem wyobrażeniowym, czyli inaczej mówiąc obrazowym. Ma to wpływ na jego składnię. Jest ona prosta, przeważają
w niej zdanie pojedyncze rozwinięte lub złożone współrzędnie. Zdarzają się również zdanie podrzędnie złożone czasu i przyczyny. Dużą rolę w opowiadaniu odgrywają równoważniki zdania. Pełnią one funkcję podwójną: wyrażają uczucia i uplastyczniają zdarzenia.
3. Ćwiczenia doskonalące język opowiadania.
Autorka wymienia szereg ćwiczeń usprawniających język opowiadania. Zalicza do nich:
• ćwiczenia w użyciu czasowników i ich form oraz wykazaniu ich funkcji stylistycznej;
• ćwiczenia w stosowaniu mowy niezależnej i zależnej ;
• układanie dialogu oraz próby indywidualizacji jego języka;
• stosowanie zdań wykrzyknikowych i pytających;
• budowanie zdań obficie rozwiniętych o bogatej treści komunikatywnej;
• stylistyczne zastosowanie równoważników zdań, zdań pojedynczych nierozwiniętych, zdań urwanych;
• ćwiczenia słownikowo – frazeologiczne wzbogacające język wypowiedzi;
• ćwiczenia w parafrazie składniowej.
• wprowadzenie do wypowiedzi ucznia elementów języka mówionego.
4. Szkolne odmiany opowiadania.
Szkolne odmiany opowiadania dzielą się na trzy rodzaje. Pierwszym z nich jest opowiadanie odtwórcze na podstawie lektury (bądź też filmu, przedstawienia, itp.). Dawniej, jak również i dziś jest to bardzo ceniona forma i często stosowana w nauczaniu zintegrowanym. Ma ona wartości kształcące, gdyż przeczytanie, zrozumienie
i przekształcenie na własny język treści opowiadania jest trudną dla dziecka w tym wieku operacją. Ponadto jest to forma łatwa do zweryfikowania, w związku z czym jest często stosowana.
Drugim rodzajem szkolnej odmiany opowiadania jest opowiadanie twórcze na podstawie lektury (bądź też filmu, przedstawienia, itp.). Jest to zdecydowanie trudniejsza forma. Lektura w tym wypadku stanowi jedynie punkt wyjścia. Ważne jest nie tylko zrozumienie danej lektury ale przede wszystkim użycie wyobraźni i fantazji przy przekazywaniu wiedzy i zrozumieniu lektury. Do tego typu opowiadań zalicza się również baśnie układane przez uczniów, bądź też stosowane w klasach starszych – streszczenia.
I w końcu trzeci rodzaj, a jest nim opowiadanie twórcze oparte na doświadczeniach życiowych dzieci. Jest to bardzo ważne ćwiczenie szczególnie ze względów psychologicznych, gdyż pozwala dziecku wypowiedzieć się oraz uzewnętrznić własne myśli
i uczucia.. Drugim atutem tego typu opowiadań jest praktyka pamięci historycznej dzięki opanowaniu umiejętności przypominania własnych przeżyć. Angażuje to także kojarzenie
i wysuwanie wniosków. Uczniowie bardzo chętnie piszą tego typu teksty, ponieważ mogą
w ten sposób bez skrępowania podzielić się własnymi przeżyciami.
Źródło: forumppiw.fora.pl/a/a,492.html